terug Het is bijna tien jaar geleden. Op 13 augustus 1987 overleed mijn broertje aan de gevolgen van inwendige bloedingen. Een sprong van de Euromast in Rotterdam ging hieraan vooraf. Hij was 22 jaar. En elf dagen verwijderd van een verjaardag waarop hij niet zat te wachten. Zelfmoord of het recht op zelfbeschikking? ik kies voor het laatste. Omdat het zijn individualiteit in een juist licht stelt. Ondanks de gevolgen voor anderen. Mezelf incluis. Al vanaf eind juli zat ik niet lekker in mijn vel. Ik verbleef op mijn oude adres in Maastricht, terwijk ik in Rotterdam een huis deelde met twee vriendinnen. Onrust, hoofdpijn en nare dromen. Maar ik was niet uit Maastricht weg te branden. Het waren dan ook merkwaardige tijden. Begin augustus wilde mijn broertje naar Rotterdam. Met mij mee, het huis wat verven en opknappen. Ik had hem weken daarvoor al gevraagd of hij wilde helpen, maar daar had hij weinig zin in. En nu wilde ik hem niet in Rotterdam hebben. Precies zo dacht ik het. Uiteindelijk ben ik op woensdag 12 augustus weer naar Rotterdam gegaan. Na een slapeloze nacht sukkelde de donderdag wat voort, tot er een telefoontje kwam, om 16.30 uur. Mijn broertje. Of ik wat aan het doen was. Ja, op de hond van K. passen. Nee, ik kan moeilijk weg, kom jij maar naar mij toe. Nee, daar gaat het niet om. Waar ben je dan. Op de Euromast. Grote paniek in mijn buik. Terwijl er door mijn hoofd allerlei beelden tollen, probeer ik mijn broertje alsnog over te halen naar mijn huis te komen. Maar dat mislukt. Nee. "Enfin, je hoort het wel", zegt hij. Klik. En dan barst alles tegelijk los. Zoals Proust op zoek ging naar verloren tijd, zo vond de tijd mij. Het was echt alsof er een puzzel in fracties van seconden werd opgelost, ervaringen uit het verleden, voorgevoelens... Het vormde een geheel met als grootste gemene deler een overheersend besef van machteloosheid. Want ik kon niet ingrijpen. lees verder...