|
|
|
We zijn weer enkele jaren verder dan toen ik mijn verhaal over Freddy's zelfmoord op papier zette. En al geruime tijd speelt het door mijn hoofd dat ik er nog wat aan toe te voegen heb, omdat de wijze waarop ik de dingen beleef aan verandering onderhevig is. Alsof het een proces is dat zich naarmate de jaren verstrijken steeds fijner uitkristalliseert: in overeenstemming met de teneur in mijn eigen bestaan als individu, soms verbonden aan en soms helemaal los van de ingrijpende ervaringen die toen de koers bepaalden. Inmiddels zijn er alweer zeven jaar voorbij en de gevoelsmatige strekking van het verhaal zoals ik het toen schreef is in bepaalde opzichten niet langer 'actueel' voor mij. Toen ik het na lange tijd herlas, schudde ik het van me af als een oude huid, waaronder nieuwe poriën konden ademen in een hedendaags besef. Hoe dan ook, zelfmoord is een complex en gevoelig gegeven. Elke potentiële kandidaat-zelfmoordenaar (m/v) is niet zomaar in een categorie te plaatsen. Sommigen schreeuwen 'slechts' om aandacht, vriendschap, begrip en universele liefde. Anderen gaan gebukt onder beklemmende problematiek door een onvermogen met de dagelijks realiteit om te gaan. Bij ziekte noemt men het vrijwillige euthanasie. Zelfmoord: soms is het een onomkeerbaar proces met definitieve gevolgen, soms is het een fase waaruit men gelouterd en met hernieuwde levenslust als herboren tevoorschijn komt. Er is geen standaard, er is geen blauwdruk, er is geen regel en er is geen uitzondering. Het is geen vrolijke materie om je in te verdiepen, maar wellicht noodzakelijk als je op zoek bent naar antwoorden of inzicht in de psyche van een kwetsbare of bijna door de dood overtuigde ziel: uit persoonlijke betrokkenheid of gewone medemenselijke belangstelling. Zoals je iemands zelfverkozen dood hebt te aanvaarden, zo kan het ook voorkomen dat er gewoonweg geen antwoorden zijn.
Degenen die 'achterblijven' kunnen het verwerkingsproces elk op hun eigen wijze ervaren. Er is geen handboek dat zegt
hoe je met je verdriet of andere gevoelens om kan gaan, er is geen regelgeving die bepaalt hoe of wat, of voor hoelang. Freddy is nu 18 jaar dood.
Hij blijft altijd een deel van mijn leven, hoe kan het ook anders als je samen opgroeit en zelfs in die laatste dagen en momenten een bepaalde rol
hebt vervuld. Maar het leven gaat door, MIJN leven gaat door. En dat is een wezenlijke boodschap die ik aan elke 'achterblijver' zou willen
meegeven, ook al is dat wellicht makkelijker gezegd dan gedaan. Wanneer je met een glimlach naar oude foto's kunt kijken, of in herinneringen
wandelt zonder dat er zware tranen achter je netvlies branden, dan heb je deze ingrijpende gebeurtenis een goede plek in je leven gegeven. Maar
de weg ernaartoe kan voor iedereen anders zijn! |