Vorig weekend stond Maastricht in het teken van de Jazz en aanverwante genres muziek. Wat ooit bescheiden als het Jeker Jazz Festival van start ging in het fraaie Jekerkwartier, werd sinds 2003 opgevolgd door Jazz Maastricht met de ambitie om een internationaal muziekfeest neer te zetten.

Dat men daarvoor naar theaters en gezellige cafes kon gaan lag voor de hand, maar dat ook een winkelcentrum als decor kon dienen, was op z'n zachtst uitgedrukt een vreemde ervaring. Nietsvermoedend en met volslagen tegenzin reed uw Gloriette-verslaggever naar de Brusselse Poort voor enkele boodschappen die door het thuisfront als hoogst noodzakelijk werden beschouwd. Er was dus geen ontkomen aan om me op de drukste winkeldag van de week in de massa mensen, winkelwagentjes en ongeleide projectielen (lees: kinderen) te begeven. De eerste de beste supermarkt bood echter niet waarvoor ik luttele minuten eerder met moeite een parkeerplaatsje had veroverd, de minzame reactie van de vakkenvuller "helaas, dat krijgen we dinsdag pas weer" drukte vervolgens hevig op mijn toch al uit de sloffen neigende humeur. En om me heen krioelden tientallen winkelende mensen getooid met dwarse te volle karretjes, in haast gekriebelde boodschappenlijstjes, (on)geduldige wederhelften en brandende vragen zoals "wat eten we vanavond?", "is er nog plaats in de diepvries?" of de toepasselijke retoriek van "wat doen we hier in hemelsnaam?"

Let op de kleintjes
Zo vervolgde ik mijn weg naar die andere en als XXL aangeduide supermarkt waar elk bezoek geregeld uitmondt in stijgende verbazing omtrent ons algemeen aanvaard consumentengedrag en navenant behoeftepatroon. U, als Gloriette-lezer en waarschijnlijk trotse inwoner van groenrijke rustminnende woonkernen rondom de grote stad, kunt zich mijn ontsteltenis toch wel een beetje voorstellen? Deze gemoedstoestand werd ineens naar een nieuwe dimensie getrokken door de klanken van onvervalste live muziek a la Django Reinhardt, de wereldberoemde Belgische zigeunergitarist. Mijn benen liepen automatisch in de richting van de muziek, maar in eerste instantie zag ik niks bijzonders, behalve de al eerder geschetste taferelen die een winkelcentrum op zaterdag niet eens gewoon stereo, maar compleet in "dolby surround" typeren! En toen had ik ze in het vizier, op een podium tegenover de kassa's van Neerlands ruimst gesorteerde winkel waar verdwalen en verdwazen eerder regel dan uitzondering is. Oh. Niet te geloven! Zulke mooie muziek in deze omgeving, hoe bestaat het? Ineens schoot te binnen dat dit optreden wellicht met Jazz Maastricht verbonden kon zijn en dat het winkelcentrum, zoals elders in het kloppend hart van de Bourgondische stad gebeurde, deelgenoot wou zijn en maken. Maar dan nog, toch niet aan het eind van de kassa's, waar mensen hun boodschappen inladen, zich rondom paktafels scharen, kassabonnen nakijken en bevrijd van hun zaterdags juk opgelucht huiswaarts togen? In lichte shock begaf ik me temidden van de winkelende menigte, op zoek naar wat het thuisfront zo vreselijk noodzakelijk achtte. Onderwijl drongen de klanken van de Gypsy Jazz steeds dieper door in mijn verstoord gemoed, waar ze als zalf op een lichte wonde balsemden en heelden. Eenmaal bij de kassa nam ik een besluit. Hier moest ik het fijne van weten, voor de Gloriette!

Lollo Meier en Andre Donni
Al snel raakte ik in gesprek met de vrouw van de gitarist, Susan Janssen. Haar man, Lollo Meier, is een begenadigd zigeunermuzikant uit Born die in de stijl van Django Reinhardt een geheel eigen geluid heeft ontwikkeld en inmiddels door heel Europa waardering en bekendheid geniet. Samen met de Belgische klarinettist Andre Donni soleert hij afwisselend in het Lollo Meier Quartet, waarvan ook ritmegitarist Bram van Es en bassist Jef van Gool deel uitmaken. Een tweede thuis is het bruisende Londen en Engeland, waar de Gypsy Jazz een grote aanhang kent en muzikanten met passende egards ontvangen worden. Daarom was hun presentatie in het winkelcentrum enigszins ontluisterend, ook voor meegereisde vrienden en andere belangstellenden die het jammer vonden dat het podium zo ongelukkig gesitueerd was zonder gelegenheid voor mensen om rustig te zitten, te luisteren en te genieten. Desalniettemin kweten de vier muzikanten zich professioneel van hun taak en brachten ze een hartverwarmend repertoire dat ook op de nieuwste CD van het Lollo Meier Quartet, "Hondarribia" te beluisteren is, een fraaie collectie van veertien bekende en eigen composities, waaronder het mooie "Nuages" (wolken) van Django Reinhardt.

Terug naar overzicht